Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Goleniowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

G., dnia 22 stycznia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Goleniowie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia Aneta Iglewska-Wilczyńska

po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. w Goleniowie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa W. (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.

przeciwko J. Ł.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego J. Ł. na rzecz powódki W. (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 1.654,25 zł (tysiąc sześćset pięćdziesiąt cztery złote dwadzieścia pięć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi:

- od kwoty 40,64 zł (czterdzieści złotych sześćdziesiąt cztery grosze) od dnia 8 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 179,29 zł (sto siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia dziewięć groszy) od dnia 8 lipca 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 179,29 zł (sto siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia dziewięć groszy) od dnia 8 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 179,29 zł (sto siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia dziewięć groszy) od dnia 8 września 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 179,29 zł (sto siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia dziewięć groszy) od dnia 8 października 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 179,29 zł (sto siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia dziewięć groszy) od dnia 8 listopada 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 179,29 zł (sto siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia dziewięć groszy) od dnia 8 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 179,29 zł (sto siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia dziewięć groszy) od dnia 8 stycznia 2024 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 179,29 zł (sto siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia dziewięć groszy) od dnia 8 lutego 2024 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 179,29 zł (sto siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia dziewięć groszy) od dnia 8 marca 2024 r. do dnia zapłaty,;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od pozwanego J. Ł. na rzecz powódki W. (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 550,42 zł (pięćset pięćdziesiąt złotych czterdzieści dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sygnatura akt I C 440/24

UZASADNIENIE

wyroku z 22 stycznia 2025 r.

Strona powodowa W. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego J. Ł. kwoty 6.322,18 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie liczonymi od 7 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty od kwot 1.902,92 zł (kwoty kapitału) i 3.202,55 zł (kwoty opłat i prowizji) oraz zwrotu kosztów procesu. Jako podstawę dochodzonego roszczenia strona powodowa wskazała umowę pożyczki nr (...) zawartą z pozwanym za pośrednictwem strony internetowej (...).

Pozwany J. Ł. wniósł sprzeciw od wydanego w sprawie nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa w całości, jednocześnie kwestionując dochodzone pozwem roszczenie zarówno co do zasady, jak i co do wysokości.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny .

W dniu 12 listopada 2021 r. J. Ł. zawarł za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość (strony internetowej) z W. (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. ramową umowę pożyczki o numerze (...). W umowie został wskazany adres J. Ł. (klienta) oraz jego dane osobowe takie, jak imię i nazwisko, numer dowodu osobistego, numer PESEL oraz adres zamieszkania.

W § 1 umowy ramowej wskazano, iż w określonych w niej warunkach klient będzie mógł uzyskiwać pożyczki gotówkowe, a zawarcie umów oraz składanie wniosków o pożyczki będzie odbywało się za pośrednictwem konta, które klient założy na stronie internetowej (...), bądź też w inny udostępniony sposób. Umowa ramowa została zawarta na czas nieokreślony z dniem udzielenia klientowi pierwszej pożyczki.

Zgodnie z § 2 umowy ramowej, niezwłocznie po zaakceptowaniu warunków pożyczki i uzyskaniu pozytywnej decyzji kredytowej, klient miał otrzymać na trwałym nośniku potwierdzenie wypłaty pożyczki stanowiące integralną część umowy, które zawiera szczegóły o pożyczce, w tym harmonogram spłaty pożyczki.

W myśl § 3 umowy ramowej, udzielane pożyczki miały obejmować całkowitą kwotę pożyczki (wypłacaną na konto klienta) oraz kwotę przeznaczoną na spłatę prowizji związanej z udzieleniem pożyczki, jeżeli prowizja będzie kredytowana. Pożyczka miała być oprocentowana wg zmiennej stopy procentowej w wysokości nieprzekraczającej dwukrotności sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 3,5 punku procentowego.

W § 5 umowy pożyczki wskazano możliwość podwyższenia pożyczki przez udzielenie kolejnej pożyczki przed spłatą całości dotychczasowego zobowiązania. Wniosek o podwyższenie klient będzie mógł złożyć za pośrednictwem interaktywnego formularza dostępnego po zalogowaniu na stronie internetowej (...) lub w inny udostępniony przez pożyczkodawcę sposób. Część kwoty przyznanej klientowi z tytułu podwyższenia przeznaczona byłaby wówczas na spłatę dotychczasowej pożyczki, a pozostała część wypłacona na wskazany przez klienta rachunek bankowy.

Zgodnie z § 8 umowy ramowej, pożyczka bądź jej poszczególne raty niespłacone w całości lub w części w terminie wskazanym w potwierdzeniu wypłaty następnego dnia po upływie tych terminów miały stanowić zadłużenie przeterminowane i wymagalne, od którego naliczane będą odsetki karne wg zmiennej stopy procentowej w wysokości równej dwukrotności sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych w stosunku rocznym.

W § 13 umowy ramowej wskazano, iż pożyczkodawca będzie miał prawo wypowiedzieć umowę z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia przez złożenie klientowi oświadczenia, w którym poinformuje go o przyczynie wypowiedzenia umowy. Przed upływem okresu wypowiedzenia klient miał być wówczas zobowiązany do spłaty całego zadłużenia z tytułu pożyczki wraz z odsetkami kapitałowymi należnymi za czas korzystania z pożyczki.

Zgodnie z § 15 ust. 3 i 5 umowy ramowej, w przypadku zmiany umowy miała ona zacząć obowiązywać w terminie wskazanym w zawiadomieniu klienta o tej zmianie, chyba że klient w terminie 14 dni złożyłby pisemne oświadczenie o odmowie przyjęcia tych zmian. Brak oświadczenia miał oznaczać akceptację zmian.

Tego samego dnia, tj. 12 listopada 2021 r., W. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. udzieliła J. Ł. pożyczki na kwotę 1.000 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 1.190,75 zł.Pożyczka została wypłacona na rachunek (...).

Następnie, J. Ł. złożył wniosek o podwyższenie, o którym mowa w § 5 umowy ramowej, na skutek czego strony w dniu 1 marca 2022 r. zawarły kolejną umowę pożyczki, tym razem na kwotę 6.992,55 zł. Na kwotę pożyczki złożyły się kwoty: 1.200 zł (na pokrycie obecnego zobowiązania z tytułu wypłaty i prowizji), 2.590 zł (wypłacona na rachunek bankowy klienta) i 3.202,55 zł (kwota przeznaczona na zapłatę prowizji). Spłata pożyczki miała nastąpić w 24 miesięcznych ratach, płatnych do 7. dnia miesiąca, począwszy od 7 kwietnia 2022 r. Całkowity koszt pożyczki wyniósł 4.170,67 zł, w tym 968,12 zł tytułem łącznej kwoty odsetek (roczna stopa odsetek kapitałowych wynosiła 12,50%, zaś odsetek karnych 16,50%). Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 7.960,67 zł. Pożyczka w kwocie 2.590 zł została wypłacona na rachunek (...).

Dowody: ramowa umowa pożyczki wraz z załącznikami k. 19, potwierdzenie wypłaty pożyczki k. 20, pełnomocnictwo do podpisania ramowej umowy pożyczki k. 21, formularz informacyjny k. 22-24, potwierdzenie wypłaty kwoty podwyższenia i/lub zmiany harmonogramu rat dla pożyczki ratalnej k. 25-26, potwierdzenie operacji k. 27.

Pismem z dnia 19 czerwca 2023 r. W. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wezwała J. Ł. do spłaty zadłużenia w kwocie 5.762,24 zł w terminie do 3 lipca 2023 r.

Dowód: pismo z 19.06.2023 r. k. 30.

J. Ł. dokonał częściowej spłaty pożyczki w łącznej wysokości 2.648,82 zł.

Dowód: zestawieie spłat pozwanego k. 52.

Pismem z dnia 22 marca 2023 r. W. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wypowiedziała J. Ł. ramową umowę pożyczki nr (...) z dnia 12 listopada 2021 r., z uwagi na niedotrzymanie przez niego warunków udzielenia wypłaty określonych w § 15 ust. 3 i 5 umowy ramowej, zakreślając 30-dniowy okres wypowiedzenia. Jednocześnie pożyczkodawca wezwał J. Ł. do spłaty zadłużenia w wysokości 5.499,23 zł w terminie do dnia 26 kwietnia 2023 r.

Dowody: wypowiedzenie ramowej umowy pożyczki k. 28, książka nadawcza k. 29.

Sąd zważył, co następuje .

Powództwo w niniejszej sprawie podległo jedynie częściowemu uwzględnieniu.

Powód w niniejszej sprawie swoje żądanie wywodził z faktu zawarcia z pozwanym umowy pożyczki za pośrednictwem strony internetowej, z której zobowiązań pozwany się nie wywiązał.

W sprzeciwie do wydanego w sprawie nakazu zapłaty pozwany zakwestionował dochodzone pozwem roszczenie, podnosząc zarzut jego bezzasadności i nieudowodnienia.

W ocenie Sądu ponoszone przez pozwanego zarzuty nie mogły jednak doprowadzić do oddalenia powództwa w niniejszej sprawie, albowiem w ocenie Sądu powód wykazał fakt istnienia zobowiązania oraz częściowo jego wysokość.

Rozstrzygając przedmiotową sprawę wskazać należy, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w oparciu o przedłożone przez stronę powodową dokumenty, w tym przedłożone wydruki. Należy wskazać, iż owszem, dowody w postaci wydruków (w tym przypadku ramowa umowa pożyczki, potwierdzenia zawarcia umowy pożyczki i następnie jej zmiany) nie stanowią dokumentów w rozumieniu art. 245 k.p.c., albowiem nie zostały opatrzone podpisem własnoręcznym ani też podpisem elektronicznym, lecz podlegają one ocenie jako inne dowody w oparciu o treść art. 233 k.p.c. Zatem stanowią dowody w sprawie, ale ich moc dowodowa oceniana jest w kontekście całokształtu zebranego materiału dowodowego w sprawie. W ocenie Sądu przedłożone w niniejszej sprawie dowody w postaci dokumentów i wydruków były ze sobą zgodne, tworząc spójny obraz stanu faktycznego przedstawionego powyżej, a w trakcie postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności podważające ich autentyczność, stad Sąd dał im wiarę i oparł się na nich ustalając stan faktyczny.

Podstawę stosunku prawnego łączącego strony stanowiła umowa pożyczki, która pod względem prawnym stanowić miała umowę kredytu konsumenckiego zawieranego na odległość w rozumieniu art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1028 z późn. zm.) oraz art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 roku prawo konsumenta (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2759 z późn. zm.). Poza tym w niniejszej sprawie zastosowanie znajdowały również przepisy regulujące umowę pożyczki. Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W myśl natomiast art. 3 ust. 1 wspomnianej ustawy o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy). Natomiast przez kredyt konsumencki zawierany na odległość rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (art. 5 pkt 13 ww. ustawy). Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Z kolei art. 29 ust. 2 tej ustawy stanowi, że kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest zobowiązany niezwłocznie doręczyć umowę konsumentowi.

Z przedstawionych przez stronę powodową dowodów wynika domniemanie faktyczne złożenia przez pozwanego oświadczenia woli dotyczącego zarówno umowy pożyczki z 12 listopada 2021 r., jak i jej „podwyższenia” z 1 marca 2022 r., które zgodnie z § 5 umowy ramowej, sprowadzało się do zawarcia kolejnej umowy pożyczki, na podstawie której zostało spłacone zadłużenie pozwanej wynikające z pierwszej umowy pożyczki oraz wypłacono jej pozostałą kwotę (w tym przypadku 2.590 zł). Domniemanie to należy wyprowadzić z zestawienia treści umowy ramowej i jej załączników (k. 14-19), potwierdzeń zawarcia umowy pożyczki i jej powiększenia z 1 marca 2022 r., zgodnych ze wzorem takiego potwierdzenia stanowiącego załącznik nr 2 do umowy ramowej (k. 14-19, 25-26) oraz potwierdzenia wypłaty pożyczki w kwocie 2.590 zł (k. 27). Należy podkreślić, iż pozwany w żaden sposób nie zakwestionował, iż numer rachunku wskazany w przedłożonym do akt potwierdzeniu transakcji płatniczej do niego nie należy, ani że nigdy nie otrzymał na swój rachunek kwoty pożyczki. Należy przy tym podkreślić, że rachunek, na który pożyczkodawca dokonał przelewu pożyczki jest tożsamy z rachunkiem wskazanym zarówno w potwierdzeniu wypłaty pożyczki z 12 listopada 2021 r. (k. 20), jak i potwierdzeniu wypłaty kwoty podwyższenia i/lub zmiany harmonogramu rat dla pożyczki ratalnej (k. 25-27).

Reasumując w ocenie Sądu przedłożone w sprawie dowody pozwalają na ustalenie, iż pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy pożyczki na warunkach wskazanych w przedłożonych wydrukach, pozwany został należycie poinformowany o przysługujących mu prawach jako konsumentowi, a następnie, zgodnie z postanowieniami umowy, część udzielonej 1 marca 2022 r. pożyczki została przekazana celem spłaty poprzedniego zadłużenia, a część została wypłacona na rachunek bankowy pozwanego. Z treści wydruków wynika bowiem, iż powód 1 marca 2022 r. udzielił pozwanej pożyczki w wysokości 6.992,55 zł, na którą złożyły się kwoty 1.200 zł (na pokrycie obecnego zobowiązania z tytułu wypłaty i prowizji), 2.590 zł (wypłaconej na konto pozwanego) i 3.202,55 zł (prowizja). Spłata pożyczki miała nastąpić w 24 miesięcznych ratach, począwszy od 7. kwietnia 2022 r. Całkowity koszt pożyczki miał wynieść 4.170,67 zł, w tym prowizja w kwocie 3.202,55 zł i odsetki w łącznej kwocie 968,12 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 7.960,67 zł.

Pozwany zawarł umowę pożyczki, z której powód wywodził swoje roszczenie, jako konsument, wobec czego na Sądzie ciążył obowiązek podjęcia działań z urzędu mających na celu ustalenie, czy postanowienia umowne zamieszczone w umowie konsumenckiej będącej przedmiotem toczącego się sporu, są objęte zakresem stosowania dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz. U. UE. L. z 1993 r. Nr 95, str. 29 z późn. zm.), a jeżeli tak, to zobowiązany jest z urzędu zbadać, czy postanowienie to ewentualnie ma nieuczciwy charakter.

W niniejszej sprawie zasadność ustalonych w umowie pożyczki wysokości kosztów pozaodsetkowych w postaci prowizji (3.202,55 zł) budziła wątpliwości Sądu, zwłaszcza mając na uwadze, iż pozwany otrzymał pożyczkę w kwocie 3.790 zł. Należy wskazać, że umowy zawierane w obrocie konsumenckim zazwyczaj nie są negocjowane i przyjmują charakter adhezyjny. Z tych względów prawodawca zdecydował się na przyznanie konsumentom szczególnej ochrony. Postanowienia wzorców umownych stosowanych przez przedsiębiorców mogą zostać uznane za niedozwolone, jeśli kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając przy tym jego interesy (art. 385 ¹ § 1 k.c.). Zgodnie z treścią art. 385 ¹ § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Za nieuzgodnione indywidualnie uważa się te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (art. 385 ¹ § 3 i 4 k.c.), a więc w tym przypadku na powodzie.

Obciążenie pożyczkobiorcy prowizją stanowiącą koszt udzielenia pożyczki jest, co do zasady, dopuszczalne na gruncie ustawy o kredycie konsumenckim. Nie oznacza to jednak, że pożyczkodawca może ustalić jej wysokość w sposób dowolny, oderwany od rzeczywistych kosztów, jakie zostały przez niego poniesione w związku z udzieleniem konsumentowi pożyczki. Sąd ma obowiązek oceny kosztów pozaodsetkowych pod względem ich nieuczciwego charakteru również w przypadku, kiedy mieszczą się w ustawowym limicie. Wyznaczenie w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim maksymalnego progu opłat pozaodsetkowych nie oznacza pełnej swobody czy dowolności w ich kształtowaniu do wysokości oznaczonej wg wzoru ustalonego przez ustawodawcę w tym przepisie, a jedynie zakreśla pułap, którego pożyczkodawcy nie mogą przekroczyć ustalając wysokość tego rodzaju opłat. Opłaty pozaodsetkowe muszą znajdować racjonalne odniesienie do faktycznie poniesionych przez pożyczkodawcę kosztów i nie mogą być zastrzegane w nadmiernie wygórowanej wysokości. Zasadność obciążenia pożyczkobiorcy opłatą prowizyjną na wysokim poziomie w relacji do faktycznie wypłaconej kwoty pożyczki musi być każdorazowo podyktowana ściśle określonymi względami związanymi z procesem udzielenia konkretnej pożyczki. Prowizja zastrzeżona na rzecz będącego przedsiębiorcą pożyczkodawcy nie może być zakamuflowanym oprocentowaniem w postaci zryczałtowanej, którego wysokość przekracza dozwolone prawem granice odsetek umownych (wyrok SO w Szczecinie z 17.02.2021 r., II Ca 961/20, nieopubl.). W tym miejscu należy zaznaczyć, iż nie ulega wątpliwościom Sądu, iż nastawiona na zysk działalność pożyczkodawcy jest narażona na ryzyko niewypłacalności kontrahentów. Jak już powyżej wskazano, z tego też wynika chociażby możliwość pobierania wynagrodzenia prowizyjnego. Sąd stoi jednak na stanowisku, iż dochodząc obok roszczenia głównego zapłaty także kosztów pozaodsetkowych, powód winien był przedstawić sposób ich wyliczenia, czego nie uczynił w jakimkolwiek zakresie.

Strona powodowa nie tylko nie przedstawiła sposobu wyliczenia kosztów pozaodsetkowych, ale też nie wskazała, jakie konkretnie koszty związane z udzieleniem pozwanej pożyczki zostały wzięte pod uwagę przy określaniu ich wysokości. Tym samym Sąd nie mógł w żaden sposób zbadać zasadności roszczenia strony powodowej w tym zakresie. Bez znaczenia pozostaje więc okoliczność, iż określone w umowie koszty pozaodsetkowe nie przekraczały maksymalnego pułapu określonego w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim. Powód w żaden bowiem sposób nie wykazał, co dokładnie składało się na te dodatkowe opłaty i nie wykazał, mimo ciążącego na niej obowiązku, zasadności roszczenia w tym zakresie.

W ocenie Sądu postanowienia umowne w zakresie przewidującym prowizję w wysokości 3.202,55 zł należy uznać za niedozwolone klauzule umowne w rozumieniu art. 385 ¹ § 1 k.c. w zw. z art. 385 ³ pkt 16 i 22 k.c., albowiem kształtują prawa i obowiązki klienta (konsumenta) w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Ponadto postanowienia te są również nieważne z mocy prawa, jako sprzeczne z zasadą ekwiwalentności świadczeń stron postępowania, a w konsekwencji z zasadami współżycia społecznego (art. 58 k.c.).

Wobec powyższego Sąd uznał, że pozwany był zobowiązany do spłaty jedynie kwoty kapitału udzielonej pożyczki (w łącznej kwocie 3.790 zł) wraz z należnymi powodowi odsetkami, liczonymi wyłącznie od tego kapitału (w łącznej kwocie 513,07 zł), łącznie – 4.303,07 zł. Uwzględniając dokonaną przez pozwanego częściową spłatę zadłużenia w wysokości 2.648,82 ł (co wynika z zestawienia spłat pozwanego załączonego do pisma procesowego strony powodowej z 4 września 2024 r., k. 50-52, których pozwany w żaden sposób nie zakwestionował), do zapłaty na rzecz powoda pozostała kwota 1.654,25 zł.

Jako, iż pozwany był zobowiązany do spłaty jedynie kapitału pożyczki wraz z odsetkami kapitałowymi, wysokość rat była w rzeczywistości niższa (179,29 zł) i tym samym zarówno w dniu sporządzenia wypowiedzenia umowy pożyczki, jak i po upływie 30-dniowego okresu wypowiedzenia (a więc w kwietniu 2023 r.), dochodzone pozwem roszczenie nie było jeszcze wymagalne, gdyż pozwany nie pozostawał w tym czasie w opóźnieniu w jego spłacie. Dokonując przeliczenia rat oraz uwzględniając dokonane przez pozwanego wpłaty (łącznie w wysokości 2.648,82 zł, w tym ostatnia 7 lipca 2023 r.), ustalono, iż pozwany nie dokonał spłaty całości 15. raty (płatnej do 7 czerwca 2023 r.) oraz ostatnich 9 rat, począwszy od raty płatnej do 7 lipca 2023 r. i kończąc na racie płatnej do 7 marca 2024 r.

Na podstawie art. 481 k.c. zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od dat wymagalności poszczególnych rat do dnia zapłaty. Jako iż wypowiedzenie umowy pożyczki było nieprawidłowe, w ocenie Sądu stronie powodowej należały się wyłącznie odsetki ustawowe za opóźnienie, o których mowa w art. 481 § 1 i 2 k.c.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w punktach I. i II. wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik procesu, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. Strona powodowa wygrała sprawę w 26% i tym samym pozwany winien zwrócić stronie powodowej 26% poniesionych przez nią kosztów. Na koszty postępowania poniesione przez stronę powodową złożyły się: opłata sądowa w wysokości 300 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1.800 zł zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz 17 zł tytułem opłaty kancelaryjnej od udzielonego pełnomocnictwa, łącznie – 3.617 złotych. Pozwany nie poniósł w toku postępowania żadnych kosztów. Pozwany winien zatem zwrócić stronie powodowej 26% poniesionych przez nią kosztów, a więc 550,42 zł. Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów postępowania należą się powodowi nadto dalsze odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty (art. 98 § 1 ¹ zdanie pierwsze k.p.c.).